Zofia Anuszkiewicz i Lucia Pascale

Elegie są dla tych, którzy lubią czytanie zmysłowe, pełne obrazów i dźwięków. Dla miłośników klasyki, którzy tęsknią za melodią poezji. Dla czytelników, którzy nigdy nie zwątpili w sens pytania o sens życia i pozwalają się zranić pragnieniem prawdziwego piękna.

— Zofia Anuszkiewicz, tłumaczka literatury włoskiej

Książka Renata Gabrielego Elegie poszukiwacza muszli. Elegie del cercatore di conchiglie, wydana w 2019 roku przez wydawnictwo Austeria z przedmową Jarosława Mikołajewskiego, zawiera trzy utwory napisane w tonie elegijno-narracyjnym, poruszające się w rytmie pieśni poprzez serię obrazów. Elegia o poszukiwaczu muszli to poemat o podróży do wnętrza: zapis doświadczenia poety, z którego wyłaniają się ogólne refleksje o człowieczeństwie.  Elegia o tajemniczym ogrodzie mówi o zejściu do piekieł; jest rozmową z larami, rodzinnymi bóstwami poety, próbą nadania sensu życiom zmarłych. Elegia o starym ciele to medytacja w poszukiwaniu istoty pewnego życia, które objawia się w bezbronnej cielesności jako stworzenie.

W nagraniu wideo Lucia Pascale czyta fragmenty wierszy “Elegia o starym ciele” i “Elegia o tajemniczym ogrodzie”.

W nagraniu audio Zofia Anuszkiewicz opowiada o wymagającej poezji Renata Gabrielego i jej wyrafinowanej symbolice, osadzając ją w kontekście klasycznego europejskiego kanonu. 

Fragment wiersza Elegia o poszukiwaczu muszli Renata Gabrielego…

                                                  luogo del viaggiatore

 

Aspettando il mio treno notturno

        percepivo il deserto

                                 di nebbia

trapelare oltre l’ultimo scambio

dove l’occhio fosforico splendeva.

 

L’acuta tenaglia della memoria

               mi doleva inaudita nel cuore

ma io non volevo soffrire

e volgevo lo sguardo   alla luna

           la donna esausta dei convegni.

 

Non c’era intorno nel buiore

       anima di vivente

       ma io potevo sentire

       come in brani di sonno

                  turbato

       quei passi trepestanti

       della invisibile folla

       che s’addensava all’uscita

       impedita a varcare     la soglia.

 

L’angelo della mestizia

            sedeva in disparte

            fra mozzi di colonne

monodiando un canto stellato

un canto del mondo inferale.

 

Si faceva angusto lo spazio

come casa di bombole

                                 stregata

 

                                 insidioso

           come la tromba d’un fonografo

                      trapassato

                                 da spade.

…w przekładzie Zofii Anuszkiewicz i Lucii Pascale

 

                                                       miejsce podróżnego

 

Czekając na swój nocny pociąg

           widziałem jak pustynia

                                  mgły

przecieka za ostatnią zwrotnicę

gdzie fosforowe świeciło oko.

 

Ostre obcęgi pamięci

              okrutnie raniły mi serce

ale ja nie chciałem cierpieć

i wzrok zwracałem    do księżyca

           jak do kobiety wyczerpanej spotkaniami.

 

Nie było wokół w pomroce

           ani żywej duszy

            lecz ja mogłem usłyszeć

            jak w strzępach snu

                                   zakłóconego

            te stukocące kroki

            niewidzialnego tłumu

            co tłoczył się u wyjścia

            nie mogąc przekroczyć     progu.

 

Anioł smętku

     siedział na uboczu

     wśród kikutów kolumn

zawodząc gwiaździstą pieśń

pieśń świata podziemnego.

 

Ciasna stawała się przestrzeń

jak dom lalek

                                 zaklęty

 

                                 podstępna

            jak tuba fonografu

                       przeszytego

                                       mieczami.

O tłumaczce

Zofia Anuszkiewicz (ur. w 1986 r.) – tłumaczka z języka włoskiego, którego zapragnęła się nauczyć jako piętnastolatka po obejrzeniu Ojca chrzestnego. Tłumaczyć zawodowo postanowiła po swoim pierwszym w życiu tłumaczeniu konsekutywnym w 2007 r. Przekładała ks. Luigiego Giussaniego i Juliana Carrona, Renata Gabrielego, Edoardo Nesi, Diego Zandela i innych. Laureatka – wraz z Lucią Pascale – Nagrody Literackiej im. Leopolda Staffa za przekład poetycki. Lubi tłumaczyć też ustnie. Mężatka, mama dwóch synów, mieszka w Józefowie.

Lucia Pascale (ur. w 1979 r. we Włoszech) – tłumaczka z włoskiego i na włoski. Ukończyła polonistykę i rusycystykę na Uniwersytecie „L’Orientale” w Neapolu. Obroniła doktorat na Wydziale Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie rozprawy o Pamiętniku z powstania warszawskiego Mirona Białoszewskiego. Współpracuje z sekcją włoską Instytutu Komunikacji Specjalistycznej i Interkulturowej (WLS, UW). Jest tłumaczką pisemną, przeważnie z języka polskiego na włoski. Redaktorka i korektorka tekstów w języku włoskim. Ma również doświadczenie aktorskie. Występowała m.in. w sztuce Rio Marka Kochana, którą jednocześnie przetłumaczyła. Mieszka w Warszawie.